Vandaag is een dag als zovelen ..
En hoewel ik alle tijd heb gehad om een groots opgezette conferentie op te kunnen zetten houd ik het ingetogen. Ik zit hier, op een stoel versierd met fluweel. Achter me hoor ik de haard knetteren. Maar dat is de reguliere zetel van de herbergier. De rest mag in een kring om me heen gaan zitten. Niet staan, want ik wil de onderdanigheid kunnen zien. En met gebogen hoofd, gaarne.
Zoals jullie weten ben ik vandaag enigzins van de schrik bekomen van het feit dat een hier tegenover liggend medium vooralsnog haar laatste adem had uitgeblazen, maar nu weder is gekeerd omdat het een over-hilarische grap was.
Gelul. Natuurlijk wisten jullie dat niet. Ik had het meteen door.
Maar het geeft wel te denken. Wat als een soortgelijk medium nu eens uit de weg zou gaan? Diep tragisch natuurlijk en vanuit de bodem van mijn hart zou ik enkele pogingen ondernemen om dat log uit de kloof te helpen. Echt.
Maar mocht dit niet lukken, waar staat ons log dan? Ik kan met een gerust hart vertellen dat wij als log een bescheiden aandeel hebben binnen de groep die het voormalige Stamcafé ontsprongen is. Dit aandeel wordt groter als enkele stenen van de weg zijn gehaald. En op dat moment moeten wij direct onze voet in de aarde nestelen om een stevig fundament te bieden aan het gene wat ik nastreef. Namelijk een verblindende openheid zoals het Jachtlog die kent.
In het verleden zijn er fouten gemaakt, ook op dit log. Omdat we dachten op het verkeerde moment te moeten ingrijpen, omwille van de veiligheid van de aangevallene evenals die van de aanvaller. Echter, dit mag niet meer voorkomen tenzij de door mijzelf vastgestelde juridische grens overschreden zal worden. En daarin is soms te vroeg ingegrepen, iets wat ik niet kan herstellen, maar in de toekomst wél kan voorkomen.
Het laatste aan te stippen onderwerp betreft het door mij meermalig gebruikte ‘Recht van de Sterksten’ . Voor veel fragiele oren zal dit als een doodvonnis klinken. Wat ik meer wil belichten is dat dat zogenaamde ‘Recht’ niet bestaat. Immers, iedereen heeft gelijke kansen. Mocht je het verbale geweld niet aankunnen is er altijd nog de nooduitgang die de naam ‘Negeren’ draagt. Iets wat je niets doet kan je namelijk niet wegpesten.
Natuurlijk ben ik mij er terdege van bewust dat de praktijk een andere kant laat zien. Hehehehe. En daar maak ik dankbaar gebruik van.
Maar nu is het de beurt aan jullie. Welke koers vinden jullie dat dit schip moet gaan varen? Jullie kennen me, ik luister altijd. Of ik er iets mee ga doen is ten tweede. En dat weten jullie ook. Gegroet!
