Ik word wat moe van dit soort shit …

Een bericht van de grote onverschillige.

Het lijkt erop dat de vredige groene vallei waar af en toe eens een appel werd geplukt, veranderd is in het toneel van een heuze struisvogel stormloop waarbij niemand de kop in het zand kan duwen.

Met veel pijn in mijn ziel heb ik gelezen wat er hier voor nare dingen over en weer zijn geroepen, iets wat mij aangreep en vele tranen heeft doen laten stromen. Uitermate kwetsende opmerkingen, lopen op of over het randje en weinig eervolle verwijten. Dat het allemaal zomaar kan, denk je dan. Ik zou door een aantal aanpassingen een groot gebaar kunnen maken. Maar hoe werkt zoiets als het enige grote gebaar dat je kent, de middelvinger is?

Tussen al het overbodig kwetsende geflambeer door tracht ik jullie nog wel op het volgende, geciteerde stukje te wijzen:

“De enige turk die ik waardeer is turkmenistan, de rest had verzwolgen moeten worden tijdens de bijbelse zondvloed, toen de Middellandse zee oeverliep in de huidige Zwarte Zee.
Wat een achterlijk zootje, hopelijke kankerlijers hebben we hier binnengehaald uit dat gebied intussen en uit het rifgebergte.”

Yeah, let’s find the point of no return.

Wat ik vind? Helemaal niets. Los het op of ga verder, mij part. Vooral de gebiedende toon bevalt mij allerminst. En wat lossen aanpassingen op? Hm? Want reken maar dat er bij diverse fanatiekelingen concepten en word-documentjes worden opgeslagen die netjes alle info op A4-formaat zullen presenteren en zo rond gaan zweven in het achter-de-schermen circuit. Zo gaat dat nu eenmaal, in dit beperkte wereldje. Men wil het niet lezen? Lees het dan niet. Geluld wordt er toch wel.

Maar erover praten kan natuurlijk altijd. Oplossingen liggen voor het oprapen.